Pochodzenie słowa "dolar" i historia dolara

Rodowód słowa dolar wywodzi się z Czech. W 1520 roku w miejscowości Joachimsthal (dzisiejszy Jachymov) odkryto bogate złoża srebra. Jeden z właścicieli kopalni w których wydobywano srebro czeski hrabia Jeroným Šlik rozpoczął bicie monet o wadze około 1 uncji nazwanej od miejscowości Joachimsthaler. Nazwa monety Joachimsthaler została później skrócona w powszechnym użyciu do taler (thaler). Nazwa taler została dalej przekształcona i przyjęła się również dla innych zagranicznych monet o podobnej wadze i wymiarach. W innych językach to: tolar (czeski), daler (duński, szwedzki i norweski), daalder (holenderski), tallero (włoski), daelder (flamandzki) i wreszczie dollar (angielski). Szczególnie kupcy holenderscy rozpowszechnili nazwę dystrybuując swoje daaldery zarówno w Europie jak i kilkunastu koloniach, między innymi w Holenderskich Indiach Wschodnich i w Nowej Holandii (dzisiejszy Nowy Jork). Warto tu zaznaczyć że nazwa odnosiła się wyłącznie do monet. Banknoty nie zostały jeszcze wtedy wynalezione.

Daalder holenderski został wkrótce wyparty przez dolar hiszpański bardzo popularny w koloniach hiszpańskich w Nowym Świecie i na Filipinach. Dolar hiszpański był wówczas srebrną monetą o wartości równej ośmiu realom, dlatego też jej nazwa w języku hiszpańskim brzmiała "kawałek z ośmiu" - real de a ocho. W angielskich koloniach w Ameryce Północnej dramatycznie brakowało monet. Między innymi dlatego, że, zgodnie z zasadami obowiązującej wtedy doktryny merkantylizmu, władze brytyjskie zakazały wywozu złota i srebra z Wysp Brytyjskich. Zdesperowani koloniści używali takich substytutów pieniędzy jak liście tytoniu czy skórki drobnych zwierząt. Dlatego też nieformalną walutą Ameryki wkrótce stał się dolar z pobliskich kolonii hiszpańskich.

W 1690 roku jedna z 13 amerykańskich koloni wypuściła pierwsze papierowe pieniądze dolary (continentale) w celu sfinansowania ekspedycji wojskowych. Banknoty zaczęto drukować również w pozostałych koloniach. Niestety były one łatwe do podrobienia, bez pokrycia w metalach szlachetnych i bez wsparcia hiszpańskiego dolara szybko straciły na wartości. Papierowy pieniądz wypadł całkiem z obiegu i powrócono do monet.

W 1781 roku Kongres mianował Bank of North America w Filadelfii pierwszym narodowym bankiem aby wspierał operacje finansowe nowego rządu a w 1785 roku (aby mocniej uniezależnić sie od korony brytyjskiej) przyjął dolar jako jednostkę monetarną Stanów Zjednoczonych.




W dniu 2 kwietnia 1792 sekretarz skarbu Alexander Hamilton zgłosił do Kongresu pierwszy standard dolara amerykańskiego (bazującego na hiszpańskim). Określono amerykański system monetarny wyznaczając wartość każdej monety w złocie, srebrze lub miedzi. Na przykład jeden dolar zawierał 24 gramy czystego srebra i był odpowiednikiem 1,6 grama złota. W tym roku utworzono też mennicę Stanów Zjednoczonych.

Na potrzeby wojny secesyjnej w 1861 roku wprowadzono po raz pierwszy do powszechnego obiegu papierowe amerykańskie dolary. Aby sfinansować działania militarne przeciwko secesjonistom z południa, Kongres zdecydował o wydrukowaniu banknotów 5, 10 i 20 dolarowych, wszystkich w kolorze zielonym. Dolary te szybko otrzymały przydomek "greenback" ze względu na kolor. Z czasem do pierwszych trzech nominałów doszły kolejne, znikła za to możliwość wymiany banknotów na kruszec (złoto lub srebro). Od tej pory zielone dolary stały się w pełni obiegową papierową walutą.

Wszystkie banknoty i monety wydane od roku 1861 są ważnym środkiem płatniczym i posiadają swoją wartość nominalną (oczywiście najstarsze monety i banknoty posiadają o wiele większą wartość kolekcjonerską).